Your web-browser is very outdated, and as such, this website may not display properly. Please consider upgrading to a modern, faster and more secure browser. Click here to do so.
Aflevering 12: Papa
‘Papa, ik lijk steeds meer op jou,’ zegt Fleur tegen haar vader, die in het ziekenhuis aan de beademing ligt. ‘Ik heb het je misschien nog nooit gezegd, maar je hebt bijna altijd gelijk had. En ik hoop dat je nog vaker gelijk zult krijgen, want ik kan niet zonder jou.’
De vader van Fleur reageert niet. Zijn ogen zijn gesloten en hij verkeert in een staat ver buiten bewustzijn. Fleur houdt zijn hand vast en snuift in stilte de geur op van de steriele, schone ruimte waarin haar vader vecht om zijn leven.
‘Ik dacht altijd dat je me kort wilde houden, als ik vroeger niet uit mocht gaan. Ik vond eigenlijk dat ik recht had om alles te doen wat ik wilde, omdat jij zelf ook zo vaak niet thuis was. Nu snap ik wel dat jij gewoon je best deed om voor ons te zorgen.’
Fleur is even afgeleid door een bij die op mysterieuze wijze de kamer is binnengekomen en zich zoemend op een van de net bezorgde boeketten heeft gestort. Dan kijkt ze weer naar haar vader met zijn grijzende haar, zijn rimpels en zijn mond die dezelfde vorm heeft als de hare.
‘Zullen we naar de Rolling Stones gaan, als je weer beter bent? Dat wilde je toch zo graag? Het lijkt mij stiekem toch best wel cool om ze live te zien en als ze nog een keer gaan toeren, dan moeten we daar bij zijn.’
Haar vader knarst met zijn tanden.
‘Mooi, dat is dan afgesproken.’
Fleur bijt op haar lip. ‘En als je weer beter bent, dan stop ik ook met roken, okay? Ik ga in elk geval minderen. Dan rook ik er alleen nog een paar in het weekend.’
Ze ziet een snelle beweging onder de oogleden van haar vader gaan – het lijkt bijna een reactie. ‘Wat? Wil je dat ik helemaal stop? Dat kan ook hoor. Ik doe alles wat je wil. Ik kan desnoods weer een baan of man gaan zoeken. Want je wil natuurlijk kleinkinderen hebben, he? Dat snap ik wel hoor. Zou ik ook willen als ik zo oud was als jij.’
Fleur knijpt in haar vaders hand.
‘Eh, zo bedoel ik het natuurlijk niet. Je bent helemaal niet zo oud. Je bent juist harstikke jong. En vitaal. En energiek. En actief. Jij kunt nog jaren mee. En dat vinden de vrouwen ook hoor. Charlie bekende me laatst nog dat ze vond dat je er heel goed uit zag. Als ze tien jaar ouder was geweest, dan had ze het wel geweten.’
Fleur glimlacht om het idee. Ze had het afschuwelijk gevonden toen Charlie het zei, maar uiteindelijk had ze liever een vader die op feesten en partijen de goede sier maakte met haar beste vriendin, dan geen vader. Bovendien was de kans dat haar ouders ooit nog bij elkaar zouden komen, al voor de hospitalisatie van haar vader, even groot als de kans op deelname van de PVV aan een toekomstige regering. Haar moeder had Fleur vanmiddag verteld het huwelijk met haar vriendin uit te stellen tot de vader van Fleur weer uit het ziekenhuis was, maar dat was dan ook de enige consessie die ze deed.
‘Als je wil, kunnen we ook met Floris erbij een weekend naar Berlijn. Je wilde ons toch zo graag dat ene museum laten zien? Wij gaan graag mee hoor. Nemen wij jou een keer mee naar een leuke club ’s avonds. Kun je eindelijk zien wat we daar allemaal uitvreten.’
Fleur kijkt nog eens peinzend naar het gezicht van haar vader. Behalve de mond herkent ze ook de jukbeenderen, het hoge voorhoofd en de kromming van de wenkbrauwen. Ja, ze is haar vaders dochter, onomstotelijk zijn vlees en bloed.
‘Nou, lieve papa. Ik moet maar eens gaan. Ik ga vanavond naar de Dam. Naar de Dodenherdenking.’ Fleur aarzelt. ‘Maar ik kom morgen terug.’
Dit is het twaalfde deel van een wekelijks feuilleton rondom het Amsterdamse meisje Fleur en haar hectische leven in de hoofdstad.
(Source: mauriceseleky.nl)
